Ook dat bord nasi

Ho! Stop! Terug! Wat lag daar nou? Heel sereen in prachtige kleuren. Een dood vogeltje, maar zo mooi plat gereden dat het foto van de dag werd. Of die keer dat ik in het pikdonker op de Goppenstein autotrein door een Zwitserse tunnel raasde. Ook foto van de dag. De Oosterse selfiemakers in de arena van Ronda eveneens.

Uitdagend moest mijn fotoproject zijn, moeilijk, dwingend en mijn creativiteit vergrotend. Maar daarnaast ook voldoende vrijheid bieden binnen strak gestelde regels. En SMART: specifiek, meetbaar, acceptabel, realistisch en aan een tijd gebonden.

Zo werd mijn doel: Om mijn fototechnisch en creatief inzicht te vergroten maak ik gedurende 1 jaar dagelijks 1 foto. Ik stelde er meteen wat moeilijkheidseisen aan: altijd te maken met mijn digitale spiegelreflexcamera, geen selfies, steeds een ander onderwerp, liggend formaat en de foto moet op de dag zelf gemaakt zijn. Projectnaam: 365 x 1

De startdag , medio 2018, was heel strategisch gekozen. Ik volgde een dansfotografieworkshop en had meer dan genoeg foto’s die voor eerste foto van de dag in aanmerking kwamen. De tweede dag kocht ik een nieuwe bril, dag drie koos ik stratenmakers op de hoek van de straat en dag vier fotografeerde ik de het brei-café bij wolwinkel Elitt. Ik ging naar de kapper, moedigde een marathon lopende vriendin aan, ging naar mijn werk, naar het dierenpark, op vakantie, de straat op en de stad in en maakte mooie portretten.

Urenlang was ik soms op pad en schoot ik prachtige fotoseries. Toch mocht ik dan maar 1 foto uit die serie gebruiken voor mijn project. De volgende dag moest er opnieuw een onderwerp gekozen worden. Mijn camera werd standaardbagage want ik wist immers nooit wanneer het dagelijks fotomoment zou aanbreken. De dagen vlogen voorbij. Was het alweer avond zonder dat ik een foto genomen had? En die hitte van de zomer! Ik lijd geen saai leven, maar iedere dag feest is het allesbehalve. Er is veel herhaling, maar steeds hetzelfde fotograferen was uitgesloten. Dus moesten soms ook het bord nasi, de nieuwe wasmachine of een half gepelde mandarijn er aan geloven. Maakt niet uit, het gaat erom hoe dat dan in beeld gebracht wordt.

Na een jaar kijk ik terug op een zeer geslaagd leertraject. Niet alleen hield ik het 365 dagen vol, maar het was echt een zoektocht naar steeds dat nieuwe motief. Zijn het 365 fantastische foto’s geworden? Zeker niet, maar er zitten prachtplaatjes tussen. Slechts zelden maakte ik me er met een Jantje van Leiden vanaf. De zelfopgelegde dwang deed soms een grote aanslag op mijn creativiteit. Toch vond ik steeds dat dagelijkse onderwerp, hoe saai of avontuurlijk dan ook. Mijn techniek verbeterde: intuïtief wist ik welk diafragma en welke sluitertijd te gebruiken, hoe de compositie sterker te maken en zeker in de wintermaanden gebruikte ik regelmatig mijn fotostudiootje.

Dieptepunten zijn het glas ranja, de portiekgang, mijn beeldscherm, de schemerlamp. Het zijn er weinig. Dipjes behoren nou eenmaal tot het leven. Hoogtepunten waren de dagen waarop ik juist wèl of juist nìet naar het schoonheidsideaal zocht. Een prachtige zonsondergang, dat platgereden dood vogeltje, het dansende bos of juist de beschimmelde rabarber. Of als ik geïnspireerd door andere fotografen als Vivian Maier of Jacques Henri Lartigue op pad ging. Ook mijn muse Cynthia bracht veel vreugde door te poseren, zodat ik in korte sessies naar believen kon experimenteren.

Het einde van dit project is de start van een nieuw project. Deze kleine selectie van de 365 foto’s geeft een goed beeld van de resultaten. Maar let op, ook op deze foto’s zit copyright.

Anja van de Poll