le roi est mort

6 november 2017 – Vandaag werd ik wakker met het nieuws dat Frankrijks icoon vannacht is heen gegaan. Dat bericht bleef maar door mijn hoofd spoken. Wie ooit Frankrijk bezocht kent hem en zijn koninklijke status en heeft een herinnering aan zijn muziek. Want Johnny was echt overal.

Johnny werd ontdekt in 2002. Althans, door mij. De rest van de wereld kende ‘m al uit de sixties, seventies, eighties & nineties, van zijn honderd miljoen verkochte albums. We zetten onze koffers in het hotel achterin de Passage Jouffroy aan de boulevard Montmartre. Eerst iets eten! Niet te lang zoeken naar een eetcafé, maar gewoon aan de overkant van de straat in een bistro. De tv stond aan en een groep mannen juichte bij de uitzending van La Star Academie, zo’n programma als ‘starmaker’, ‘the voice’ of ‘Idols’, met bijna hetzelfde format. Het was eind 2002, nog voor de opkomst van Jim en Jamai.

Ik keek met een half oog, vond het eigenlijk mega irritant dat die tv zo hard stond. Maar ik wist wel dat die man in het midden de show moest winnen, want hij was duidelijk de beste kandidaat. De vonken spatten eraf, vooral bij het zien hoe hij met zijn medekandidaat flirtte, of zij met hem. En de mannen in ons restaurant zongen keihard mee: ‘Que je t’aime, que je t’aime, que je t’aime. Que je t’aime, que je t’aime, que je t’aime’. Wil je de uitzending terugzien? Klik dan hier. We sloegen er nauwelijks acht op, aten ons bord leeg en vertrokken doodmoe naar ons hotel.

De volgende ochtend, op de Champs Elysées, kwamen we die kandidaat overal tegen op posters van zijn gefotoshopte/gebotoxte, maar in ieder geval onnatuurlijk strakgetrokken hoofd. Hoezo kandidaat in een talentenjacht? Blijkbaar was hij al bekend en had hij een CD uitgebracht. Johnny Hallyday. In de Virgin Megastore zochten we naar de Franstalige afdeling om even naar die cd luisteren. Bij de ‘H’ bleken twee complete rekken gevuld met zijn CD’s. We kochten ‘the best of’  met hits als ‘Si j’etait un charpentier’, ‘Noir c’est noir’ en vele anderen.

Op weg naar de Provence draaiden we zijn CD grijs. Johnny zong over zijn lichaam op het hare, zwaar als een dood paard en dat hij niet meer wist of zijn lichaam überhaupt nog bestond of zoiets. Quand mon corps sur ton corps, Lourd comme un cheval mort, Ne sait pas, ne sait plus. S’il existe encore. Tot dan wisten we alleen dat het paard in de wei stond, hadden we op school geleerd: le cheval est dans le pré. Ook het volgende couplet onthouden was nog te moeilijk, maar daarna gilden we weer uit volle borst mee‘Que je t’aime, que je t’aime, que je t’aime’.

De supermarkt in Frejus verkocht een nauwelijks tilbare box met al zijn repertoire, in bushaltehokjes en op stations hing zijn reclame voor een Franse brillenboer, en een achterafwinkeltje ergens in Noord Frankrijk had voor slechts € 56,- een prachtig borduurwerkje in de aanbieding. Fröbelen avec Johnny, zeg maar. Sleutelhangers, vlaggen, shirts, rock-poppetjes, de Johnny Hallyday-souvenirs waren niet aan te slepen en zijn kop was niet uit de media weg te slaan. Schandalen, scheidingen, ziektes, nieuwe liefdes, alles kwam voorbij. Ooit voeren we mee met een soort ‘roddelboot’ in Saint Tropez door een baai met huizen van Bardot, Heineken en vertelde de gids dat ook Johnny daar ergens voor de tigste keer getrouwd was.

Dat het niet zo goed ging met Johnny, dat werd steeds zichtbaarder. Het leven van een rocker is zwaar. Toch was hij ook uit de hitparade niet weg te krijgen. Zijn muziek is nog steeds actueel en wordt veel gedraaid op de radio. Steeds is er een nieuwe cd, nieuw repertoire of weer andere greatest hits, en momenteel op nummer 1: on a tout quelque chose de Johnny.

Johnny is niet meer, maar de herinnering aan hem ook zal ook in 2018 voortbestaan. Ik hoop, net als alle afgelopen 15 jaar, zijn afbeelding toch weer tegen te komen. Heel onverwacht, misschien op een pantoffel of een peignoir. Op mijn iPod is hij goed vertegenwoordigd en hij gaat zeker mee naar de cote d’Azur. Vivre pour le meilleur is mijn lievelingslied. En Que je t’aime uiteraard, alleen al vanwege dat dooie paard.

Moet nog vermeld worden dat Johnny eigenlijk Jean-Philippe Smet heette en Belg was? Nee, dat doet er niet toe.